Kayseri’de Bir Sabah: Kabak Çiçeği Toplamanın Sessiz Heyecanı
Sitemizden Önerilen: Ayaklar üşüyünce neden çişimiz gelir ?
Remline sayfasına hoş geldiniz! “Kabak çiçeği dolması neden acı olur” hakkında hazırladığımız bu özel içeriğin tadını çıkarın.
Sabahın ilk ışıkları Erciyes’in zirvesine vurduğunda Kayseri’nin havası her zamanki gibi serindi. O sabah içimde garip bir huzursuzluk vardı; sanki gün, bana bir şey öğretecekmiş gibi. Günlüğüme yazmadan evden çıkamadım bile. Sayfaya sadece “Bugün içimde hem umut var hem de anlamlandıramadığım bir eksiklik” yazdığımı hatırlıyorum. Sonra kendimi sokağa attım.
Annem sabah erkenden pazara gitmişti, ben ise biraz oyalanıp sonra ona katılacaktım. Ama asıl niyetim farklıydı: Kabak çiçeği dolması yapmayı öğrenmek istiyordum. Sadece yemek değil, sanki bir şeyi doğru yaparsam içimdeki karmaşayı da düzeltecektim.
O sabah pazara yürürken hissettiğim şey heyecandı. Çünkü kabak çiçeği dolması, bizim evde hep “ince iş” sayılırdı. Annem bunu yaparken kimse karışmaz, mutfakta sessizlik olurdu. Çiçeklerin kırılganlığı, sanki evin içindeki dengelerin de kırılganlığı gibiydi.
Pazarda İlk Dokunuş: Yanlış Seçilen Çiçekler
Pazarın ortasında sarı ve turuncu renklerin arasında dolaşırken kabak çiçeklerini gördüm. İncecik, narin ve neredeyse dokunmaya korkacağın kadar hassastılar. Satıcı kadın “Taze toplandı” dediğinde hemen inandım. Belki de fazla güvenmiştim.
Elime birkaç tane aldım. O an fark etmem gereken şeyi fark etmedim: Bazıları biraz daha sertti, bazıları ise içten içe kapanmaya başlamıştı. Ama ben sadece heyecanıma odaklandım. İçimde bir başarı hissi vardı, sanki ilk defa kendi hayatımı yönetiyormuşum gibi.
Pazardan dönerken aklımda tek şey vardı: Annem görse gurur duyardı.
Ama bilmiyordum ki, o çiçeklerin bazıları zaten “acı” olmaya başlamıştı.
Mutfakta Başlayan Sessiz Savaş
Evde annemi mutfakta buldum. O her zamanki sakinliğiyle soğan doğruyordu. Bana bakmadan “aldın mı çiçekleri?” dedi. Başımı salladım, biraz gururlu, biraz telaşlı.
Çiçekleri masaya döktüğümde annem bir an durdu. O sessizlik beni rahatsız etti.
“Bunlar biraz geç toplanmış,” dedi.
O cümle basit gibi görünüyordu ama içimde küçük bir kırılma yarattı. Sanki sadece çiçekleri değil, benim acelemi de görmüştü.
Ben ise hâlâ umutluydum. “Yine de olur değil mi?” dedim.
Annem sadece baktı. O bakışta hem sabır hem de eski bir tecrübenin ağırlığı vardı. Sonra “Deneyelim” dedi.
O an içimde bir şey büyüdü. Belki de ilk kez bir şeyi gerçekten “öğreniyordum”.
İç Harcın Sessiz Hikâyesi
İç harcı hazırlarken annem çok konuşmadı. Pirinç yıkandı, soğan kavruldu, nane ve baharatlar eklendi. Ev kokuyla dolarken içimdeki huzur da artıyordu.
Ama bir yandan da garip bir his vardı: Annem sanki bana sadece yemek yapmayı değil, hayatı da öğretiyordu. Sessizce.
“Çiçeği açarken dikkat edeceksin,” dedi. “Kırarsan her şey dağılır.”
O an bunu sadece yemekle ilgili sandım. Oysa yıllar sonra anlayacaktım ki, bazı şeyler gerçekten kırıldığında geri gelmiyor.
Çiçekleri doldurmaya başladım. Parmaklarım titriyordu. Her çiçeği doldururken içimde hem bir gurur hem de açıklayamadığım bir korku vardı. Sanki yanlış bir şey yapıyordum ama ne olduğunu bilmiyordum.
İlk Tadı: Acının Fark Edilişi
Dolmalar piştiğinde mutfak sessizleşti. Tencerenin kapağı açıldığında buhar yüzüme vurdu. O an içimde büyük bir beklenti vardı. Sanki yaptığım şey sadece yemek değil, bir tür kendimi kanıtlama anıydı.
İlk lokmayı aldım.
Ve işte o an.
Acı.
Sert, hafif yakıcı, beklenmedik bir acı.
Kaşlarım istemsizce çatıldı. Annem bana baktı, hiçbir şey demeden.
“Bunlar neden acı?” diye sordum, sanki cevap sadece yemekle ilgiliymiş gibi.
Ama annem başka bir yerden konuştu:
“Bazı çiçekler doğru zamanda toplanmazsa acı olur. Bazıları da içi fazla beklerse…”
O cümleyi yarım bıraktı.
Ama ben anladım gibi oldum.
Kabak Çiçeği Dolması Neden Acı Olur?
O gün öğrendiğim şey sadece bir tarif değildi. Kabak çiçeği dolmasının acı olmasının birkaç nedeni vardı ama bunların hiçbiri sadece mutfakla ilgili değildi:
Bazı çiçekler erkenden açılır ve içlerindeki doğal bileşenler yoğunlaşır. Bu, acılığı artırır. Bazıları ise tam tersi, çok geç toplanır ve iç dokusu sertleşir. Ayrıca erkek çiçeklerin polen yoğunluğu ve bitkinin stres altında yetişmesi de tadı değiştirir. Hatta pişirme süresi bile her şeyi etkiler; fazla pişerse o narin denge bozulur.
Ama annemin söylediği şey şuydu aslında:
“Zamanında dokunulmazsa her şey acır.”
Bunu yemekle sınırlı düşünemedim.
Çünkü o an, içimde başka bir acı daha vardı.
Acının İçinde Kalan Sessizlik
O gece günlüğüme uzun uzun yazdım. İlk defa bir yemek bana bu kadar çok şey düşündürmüştü.
“Bugün yaptığım dolma acıydı. Ama asıl acı olan şey onun tadı değil, benim acelemmiş gibi hissediyorum.”
Kayseri’nin gecesi sessizdi. Pencereden dışarı bakarken Erciyes’in silueti karanlıkta kayboluyordu. İçimde garip bir boşluk vardı. Sanki bir şeyi yanlış yapmışım ama geri dönme şansım kalmamış gibi.
Annem mutfağı toplarken bana seslendi:
“Her şey hemen güzel olmak zorunda değil.”
O cümle basitti. Ama o gece zihnime kazındı.
Hayal Kırıklığıyla Gelen Öğrenme
Ertesi gün pazara tekrar gittim. Bu kez daha dikkatliydim. Çiçeklere tek tek baktım. Dokundum, kokladım. Satıcıya bile sorular sordum.
Ama bu kez acelem yoktu.
İçimdeki heyecan değişmişti. Artık sadece bir şey yapmak istemiyordum; doğru yapmak istiyordum.
O gün aldığım çiçeklerle yaptığımız dolma acı değildi.
Ve bu bana garip bir şekilde umut verdi.
Çünkü bazen insan, yanlışın içinden doğruyu öğreniyor.
İçimde Kalan Tat: Büyümek
Zaman geçtikçe o ilk acı dolma aklımdan çıkmadı. Sadece bir yemek değildi artık. Bir hatırlatmaydı.
Hayatta bazı şeylerin neden acı olduğunu artık daha iyi anlıyordum. Kabak çiçeği dolması gibi, bazı duygular da yanlış zamanda dokunulduğunda acıyordu. Acele edildiğinde, sabır gösterilmediğinde ya da olması gerektiği gibi bırakılmadığında.
Bir gün annemle birlikte tekrar dolma yaparken ona baktım. Ellerinin ne kadar sakin olduğunu fark ettim. Hiç acele etmiyordu.
O an içimden şunu düşündüm: Belki de hayatın sırrı bu kadar basitti.
Son Bir Düşünce
Şimdi geriye dönüp baktığımda, o acı tadı kötü bir deneyim olarak görmüyorum. Aksine, bana bir şey öğreten ilk “yanlış” gibi hatırlıyorum.
Çünkü bazı şeyler acı olmazsa, insan neyi yanlış yaptığını anlamıyor.
Ve bazen bir tabak kabak çiçeği dolması, bütün bir büyüme hikâyesine dönüşebiliyor.
Ben o gün bunu öğrendim.
Sessizce, biraz hayal kırıklığıyla, biraz umutla.